پوشش ذرات با تركيبات يوني دافعه‌هاي الكترو ستاتيكي را وقتي كه دو ذره به هم نزديك مي‌شوند افزايش مي‌‌دهد. به این طریق از به هم پیوستن ذرات جلوگیری می­شود. اما پوشش با مولكول‌هاي بزرگ از قبيل مواد فعال‌ سطحی (سورفکتانت­ها) و پليمر‌ها با زنجير‌هاي بلند هيدرو كربني، با ایجاد دافعه­ی فضایی از به هم پیوستن ذرات جلوگیری می­کنند[23،22]. راه­های بسیار زیادی برای پایدار کردن این نانوذرات گزارش شده است که مهمترین آنها عبارتست از :

الف ) پایدار کردن به کمک مونومرها با گروهای عاملی متفاوت[24]

پوشش­دار کردن به کمک مونومر­ها با گروهای عاملی متفاوت، برای پایدار کردن این نوع نانو ذرات مورد مطالعه گرفته است. برای این کار مهمترین مونومرهایی را که دارای گروهای عاملی فسفات و کربوکسیلات بودند مورد مطالعه قراردادند.

ب) پایدار کردن به کمک پلیمرها و مواد فعال سطحی ­[32-25]

انواع  مختلفی از پلیمرها برای پایدار کردن این نانو ذرات به کار رفته اند. می­توان پوشش دار کردن را در طول يا بعد از سنتز به منظور جلوگيري از تجمع ذرات استفاه کرد. در کل، پليمر‌ها مي‌توانند با اتصال شيميايي يا جذب فيزيكي روي سطح نانو ذرات مغناطيسي قرار گيرند و توازني را بين نيرو‌هاي دافعه و نيرو‌هاي جاذبه مغناطيسي و واندروالسي كه روي نانو ذرات عمل ‌مي‌كند را ايجاد مي‌كنند. پليمرهايي كه حاوي گروه‌هاي عاملي از قبيبل كربو كسيليك اسيد، فسفات‌ها و سولفات‌ها باشند مي‌توانند به سطح نانو ذرات آهن متصل شوند. سورفکتانت­های مختلفي از قبيل سديم اولئات، دو دسيل آمين و سديم كربوكسي متيل سلولز معمولاً براي افزايش پراكندگي نانوذرات در محيط هاي آبي به كار مي­روند.

ج) پایدار کردن به وسیله ی فلزات گران بها [33]

در این روش سطح نانو ذرات به کمک فلزات گران بهائی که می‌توانند با گروه های عاملی برهمکنش نشان دهند پوشش داده می­شود. برای مثال در بسیاری موارد نانو ذرات مغناطيسي را با طلا پوشش می‌دهند، زیرا سطح طلا مي‌تواند با گروه‌هاي تيول برهمکنش بسیار شدید  نشان دهد. این امر به ویژه در جدا سازی آمینو اسید­های گوگرد دار و کاربرد­ های بیوشیمیایی دیگر خیلی اهمیت دارد.

د) پایدار کردن به وسیله­ی سیلیکا [35،34]

قشر سيليكايي نه تنها هسته مغناطيسي را محافظت مي‌كند بلكه مي‌تواند از تماس مستقيم هسته مغناطيسي با معرف‌هاي اضافي متصل شده به سطح سيليكا جلوگیری کند و مانع از انجام برهمكنش‌هاي ناخواسته ‌شود. سطح اكسيد آهن تمايل زيادي به سيليكا دارد و به هيچ اقدام اوليه‌اي براي افزايش ترسيب و چسبيدن سيليكا به سطح نياز نيست. به علت وجود بار‌هاي منفي روي قشر سيليكايي، نانو ذرات مغناطيسي پوشيده شده با سيليكا بدون نياز به اضافه كردن عامل اضافي براي پايدار كردن به راحتي در آب پراكنده مي‌شوند.

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

حذف فلزات سنگين از فاضلاب‌هاي صنعتي با استفاده از نانو ذرات مگهمايت اصلاح شده با پليمرهاي سنتزي جديد