محافظه کاری و قراردادهای بدهی

اعتباردهندگان در برابر خالص دارایی های شرکت منافعی نابرابر دارند. هنگامیکه در سررسید بدهی، خالص دارایی های شرکت بیشتر از ارزش اسمی بدهی باشد، اعتباردهندگان هیچ مبلغ اضافه تری دریافت نمی کنند. اما هنگامی که مدیران شرکت نتوانند خالص دارایی کافی برای پوشش پرداخت های وعده داده شده به اعتباردهندگان را در سررسید ایجاد کنند؛ در آن صورت مبلغ پرداختی به اعتباردهندگان ممکن است کمتر از مبلغ قرارداد باشد. آنها می خواهند مطمئن شوند که مبلغ خالص دارایی ها حداقل از مبلغ قراردادیشان بیشتر باشد.

واتز معتقد بود که در تصفیه سازمان یافته و تدریجی شرکت ها، از حسابداری محافظه کارانه استفاده می شود. هنگام برآورد ارزش خالص دارایی ها در تصفیه، همه زیان های آتی پیش بینی می شود. اما سودهای غیر قابل اثبات و تأئید پیش بینی نمی شود. به عبارت دیگر، تصفیه کننده حسابداری محافظه کارانه را به کار برد. به نظر واتز، اعتباردهندگان نیز از مفهوم محافظه کاری حمایت می کند و در تنظیم قراردادهایشان به آن توجه دارند. در توافقات بدهی، در شرایط تقسیم سود، کارکرد و وظایف محافظه کاری توضیح داده می شود.این شرایط پرداخت سود نقدی را محدود می کند؛ و در نتیجه مدیر مجبور می شود حد معینی از خالص دارایی ها را حفظ و از توزیع آن میان سهامداران خودداری کند. این موضوع می تواند در راستای منافع اعتباردهندگان باشد.

2-4-14محافظه کاری و هزینه های سیاسی

محافظه کاری باعث کاهش هزینه های سیاسی مرتبط با تدوین استاندارد، برای قانونگذاران و تدوین کنندگان استانداردهای حسابداری می شود. اگر شرکت ها خالص دارایی های خود را به جای کمتر نشان دادن، بیش از واقع نشان دهند، در آن صورت احتمالاً قانونگذاران و استانداردگذاران حسابداری، مورد انتقاد بیشتری قرار می گیرند. نقش قابلیت اثبات و تأئید برای تفاسیر فوق مشخص است. بدین معنا که قابلیت اثبات سود، برای تنظیم قرارداد قانونی لازم و ضروری است. قراردادهای نوشته شده بر اساس ارقام حسابداری غیر قابل اثبات و تأئید ضمانت اجرا ندارد.

 

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

ارتباط بین حسابداری محافظه کارانه وبحران مالی در شركتهاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران